اشعار

دل نیست این‌که دارم گنجینهٔ غم توست            بیگانه باد با غیر این دل که محرم توست

ورد زبـانم امسال ذکـر مـصیـبـتت بود            امسال عـالـم مـن در فکـر عـالم توست

تصویر کربلایت جاری‌ست در سرشکم            تا زنـده‌ام نگـاهـم کـانـون مـاتـم تـوست

خون تو تا قیامت می‌جوشد از دل خاک            سرسبز خاک این دشت از خون خرّم توست

سرشار کرد خـونت امسال تـشـنگی را            این کـربلای تفـته سیراب از دَمِ توست

یا رب! سر حسین است بر روی نیزه آیا؟            یا سِـرّ آفـرینـش یا اسـم اعـظـم توست؟

بـگـذار تـا بـگـردم دور تو کـعـبـهٔ من!            ذی‌الحجـهٔ من امـسال ماه محرم توست

رسیده آخر ذی‌الحجه و غمم غم توست            غمم عزای تو، خونِ دل تو، ماتم توست

کـتـیـبـه‌ها همه نـام تـو را به لـب دارند            تمام شهـر عـزادار اسـم اعـظـم تـوست

تـمـام شـهـر لـبـاس سـیـاه کـرده بـه تـن            تـمام شـهـر حـسـیـنـیـۀ مـجـسـم تـوست

به هر کجا که در این ازدحـام می‌نگـرم            صدای سـوخـتـۀ روضـۀ دمـادم تـوست

دل مـرا بـپـذیـر ای غــم تـو عـالـم‌گـیـر            که عالَمی هم اگر هست عالَم غم توست

به اشکِ جـاریِ تـقـویـم‌هـا چکـار مرا؟            برای من هـمـۀ روزهـا مـحـرم تـوست

خوشم که دم همه دم یا حسین می‌گویم            به وقت شادی و غم یا حسین می‌گویم

خوشم که خانۀ قلبم حوالی حرم است            به یـاد اهل حـرم یا حـسـین می‌گـویم

بلـند گـریه نکـردم مگر برای حـسین            به بـنـد بـنـد دلـم یا حـسـیـن می‌گـویم

من از دیار حبیبم چه باکم از پیری‌ست            به قـد و قـامت خـم یا حسین می‌گویم

خوشم که دست ابوالفضل جان‌پناه من است            به یاد دست و عـلم یا حسین می‌گویم

همه قـبـیلۀ من عاشق تـوأند! مپرس،            چرا قـدم به قـدم یا حـسـیـن می‌گـویم

سائل شدیم، شامل لطف و کرم شدیم            خوار آمدیم از نفـست، محـتـرم شدیم

لب وا نکرده، حاجتمان مستجاب شد            وقتی دخیل گوشه‌ای از این عَلَم شدیم

چشم امـیـدمـان به نخ پرچم عـزاست            پس بی دلیل نیست اگر اهل غم شدیم

رفـتـیم اگر بهشت، حـسیـنیه می‌زنیم            با جـمع نوکـران ز ازل هم‌قسم شدیم

ماندن به راه عشق تو عین سعادت است            شکـر خـدا به پای تو ثـابت‌قـدم شدیم

این زندگی مـاست ببـیـنـیم بعد مرگ            در زیر خاک، خاک شریف حرم شدیم

دست بریده در همه‌جا دستگیر ماست            حالا که اشک‌ریزِ دو دست قلم شدیم

بیدارتـر از هـمیـشه در میـدانـیم            تا آخـرکـار، پـایِ هم می‌مـانـیـم
تـردیـد نـداریم که با یـاری حـق            یک‌روز سرود فتح را می‌خوانیم

شاعر: علی ساعدی
هستیم؛ که دشمن به سزایش برسد            جوری که به یک جهان صدایش برسد
آن فتنه‌گر همیشه، شیطان بزرگ            باید به سـزای کـارهـایش برسد

شاعر: مطهره عباسیان

 هرچند که در پردۀ غم محبوسیم            با مـعـجـزۀ کـلام تـو مـأنـوسـیم
جاری شده‌ایم مثل خـون پـاکـت            تا لحـظـۀ انـتـقـام تو مـبـعـوثـیـم

شاعر: مرتضی درزی
ایران! همه با عشق تو هم‌پیمانیم            هـم‌پای شـهـیـدان تو در میـدانیم
این رزم شبانه‌مان حسابش با تو            صد شب که نه، صد قرن شود می‌مانیم

شاعر: زهرا آراسته‌ نیا 
 آئین و مـرام قـاتـلان را بـشناس            خونخواریِ گرگانِ جهان را بشناس
جز بستن آب، پیـشۀ آن‌ها نیست            ای شعر! یزیدان زمان را بشناس

شاعر: محمد مرادی

با رخصت ذوالـفـقـار، الوعده وفا            ای مـلـت اسـتــوار! الـوعـده وفــا
با لـطـف خـدا دوبـاره در مـی‌آیـد            از دشـمـنـمان دمـار، الـوعـده وفا

شاعر: محمدحسین رحیمیان
 ای شومی نامت از قـدیم آمریکا!            ای مـلـعـبـهٔ اورشـلـیـم! آمـریـکـا!
پا را ز گـلـیـم خـود فـراتـر بردی            تا پای تو را قـطع کـنـیـم آمـریـکا

شاعر: میلاد عرفان‌ پور
در گوش کرت، طنین فریاد علی‌ست            کابوس تو یاد خیبر و یاد علی‌ست
چون ضربه زدی، منتظر ضربت باش            هنگام رجزخوانی اولاد عـلی‌ست

شاعر: طاهره ابراهیم‌ نژاد

امروز که فرعـون اسیر نیل است            فریاد جهان، مرگ بر اسرائیل است
برخیز که این مشت گـره کردۀ ما            خیبر شکن است؛ فاتح و سجیل است

شاعر: عباس جواهری رفیع

او رفت؛ ولی قـیام او پا برجاست            هنگـام جـهـاد لشکر عـاشـوراست
مـعـنـای حـقـیـقی کـلام «هیهات»            امروز شعار مرگ بر آمریکا ست

شاعر: عباس جواهری رفیع

آفـاق پُـر از یـاد سـلـیـمانی ماست            انوار شرف به روی پیشانی ماست
این حملۀ موشکی که دیدی، صهیون            یک جلوه‌ای از خروش ایرانی ماست

شاعر: سیدهاشم وفایی
هر نبض من است مرگ بر اسرائیل            حرف وطن است مرگ بر اسرائیل
نابودی او به دست‌های من و توست            خیبرشکن است مرگ بر اسرائیل

شاعر: فاطمه نانی‌زاد
زنــدانـی دام مـی‌شـود اســرائـیـل            سرکوب قـیـام می‌شـود اسـرائـیـل
پیداست که زیر بـارش مـوشک‌ها            یک روز تـمـام می‌شـود اسـرائیل

شاعر: هادی فردوسی

بگو به حاکم نجران، مجادله کافی‌ست            بس است! این همه غوغا و قائله کافی‌ست

حقیقتی‌ست که اسلام دین بر حق است            در این میانه سخن‌های باطله کافی‌ست

رها کنید از این جهل و غم دل خود را            اسیر بودن در بند و سلسله کافی‌ست

اگر به تابش خورشید و ماه شک دارید            پی طلـوع حـقـیقت، مباهله کافی‌ست

حضور پنج تن از آفـریـنـش توحـیـد            برای خـتـم تـمـامی غـائـله کافی‌ ست

برای درک مـقـام و فـضـیلت اسـلام            دعای حضرت زهرای فاضله کافی‌ست

اشاره‌ای به مقامات اهل بیت رسـول            به پاس این همه دل‌های یکدله کافی‌ست

رسیـد وقـت اذان و مـؤذنی می‌گـفت            به واجـبات بـپرداز، نـافـله کافی‌ست

اگـر نـگـاه عــلـی و پـیـامــبـر بـاشـد            برای شعر «وفایی» همین صله کافی‌ست

روز بُـــروز آشــتــیِ پــایــدار بــود            مردی‌ به عزم جزم، چو کوه استوار بود

مثل بـهـار بـود و طـراوت‌تـبـار بود            خورشید دین، سـتارۀ دنـبـاله‌دار بود

ایـن عـبـد بـا حـمــایـت الله‌اش آمــده

یک کعبه چار رکن به همراهش آمده

شاعر نیـامـده‌ست که دیـوان بـیاورد            ساحـر نـبـوده است که ثُعبان بیاورد

او می‌رسد که روح دهد، جان بیاورد            بهر کـویـرِ سـوخـتـه، بـاران بیـاورد

زین مرد اسوه، حق ز رُسُل خوب‌تر نداشت

او اعظم است و اُسقف اعظم خبر نداشت

آمد کسی که چشم فضائل به راه اوست            لبریز از فـروغ هـدایت نگـاه اوست

گویی که آسمان و زمین در پناه اوست            یوسف در آرزوی فتادن به چاه اوست

می‌آید و عصارۀ هستی به هـمرهش

شاید مسیح چهـره بـساید به درگهش

اسـلام نیـست دین تـجـاوز، مـقـاتـلـه            قانون دوستی‌ست، نه جنگ و مقابله

نجرانیان! به هوش که طی شد مجادله            راهـی نـمـانـده! ما و شما و مبـاهـله

تکلیف روشن است که آئـین آینه‌ست

ناقوس رفته، نوبت تکبیر و مأذنه‌ست

عیسی نظاره‌گر شده از چرخ چارمین            اِسـتاده در قـفـای نبی، خـیل مرسلین

باشد گواه عـاشـق صادق در آسـتـین            با چـار یـار آمـده، آن یـار راسـتـیـن

شاعر شده خدا و مخمس سروده است

شعر دفاع نور و مقدس سروده است

عالم تمام پـیکـر و این پـنج تن سرند            بر هفت چرخ و شش جهت این پنج محورند

این پنج هر یکی به جهـانی برابـرند            گـفـتـم بـرابـرنـد غـلـط بود، بـرتـرند

شوی و دو پور و مادر سادات آمدند

خُـم خـانـه‌های پـیـر خـرابـات آمـدند

بوحارسا! بـرو ز مسیـحـا سـؤال کن            تورات را گشا و ز موسی سؤال کن

مـعـنای لفـظ اَنْـفُـسَـنـا را سـؤال کـن            این کیست در کنار نبی، ها سؤال کن

او حیدر است و نَفْس نفیس نبی علی‌ست

من رحمتم به عالم و باران من علی‌ست

به جز مباهـله این غائله علاج نداشت            که اعـتقاد، نصارا به احـتجاج نداشت

به غیر آل عبا، مصطفی به هیچ کسی            در این نبرد نفـس‌گـیر احـتـیاج نداشت

چنین نشـسـتن و این شـیوۀ دعـا کردن            مگر برای رسولان حق رواج نداشت؟!

از این مـقـابـله تـرسید اُسـقـُف اعـظـم            و راه چاره به جز دادن خراج نداشت

و باز فـتـح بـزرگی بدون خـونـریزی            به دست شاه عظیمی که تخت و تاج نداشت

هم جن بیاورید، هم انسان بیاورید            یک لشکر بزرگ به میدان بیاورید

از سنگ‌های سخت که بالای کوه‌هاست            تا ریگ‌های ریـز بـیـابان بـیاورید

هم مردهای جنگی و یل‌های غول‌کُش            هم اسب‌های سرکش تازان بیاورید

آورده‌اید هرچه که در چنته داشتید            اما اگر کم است، دوچندان بیاورید

من با کـتـاب وحی اگـر آمدم، شما            صدها هزار حجت و برهان بیاورید

من با علی و فـاطمه و بچه‌هایشان            امـا شـمـا سـپـاه فـراوان بـیـاوریـد

ما پـنج تن کفـایت اهل زمین کـنیم            حـتی اگـر هـزار هـزاران بیاورید

این معجزه به معنی اتمام حجّت است            وقتش رسیده است که ایمان بیاورید

به نامت می‌شود خوشبو دهانم یا علی مولا            جهنم می‌شود بی تو جهانم یا علی مولا

دو عالم را تو رزاقی؛ همیشه گرم انفاقی            رسید از سفرۀ تو آب و نانم یا علی مولا

نمازم ارزشی در بارگاه حق نخواهد داشت            اگر نـامت نبـاشد در اذانـم یا علی مولا

اگر در نسل من بی‌حب تو طفلی تولد یافت            الهی که بـسـوزد دودمـانـم یا علی مولا

نـمـی‌دانـم چـرا حــسِ کـلـیـم‌الله را دارم            زمان‌هایی که با تو هم‌زبانم یا علی مولا

چنان حالِ خوشی را در نجف دارم که می‌خواهم            کـنارت تا نفـس دارم بمانم یا علی مولا

نجف را بیشتر از هر بهشتی دوست دارم من            چرا که در نجف جنت‌مکانم یا علی مولا

مرا آسیبی از خورشیدِ سوزانِ قیامت نیست            اگر مهـر تو باشد سـایـبانم یا علی مولا

در این دنیا که مهمان تو بودم؛ کاش فردا هم            میان قـبر باشی مـیـزبـانـم یا عـلی مولا

جهان، سرای عـدم بود بی‌ولای علی            حیات، زنده شد از چـشمۀ بقـای علی

خــدا بـه اوج هـنــر آفــریــده از اول            تـمـام عـالـمـیـان را فـقـط برای عـلی

مـقـام یـار کجـا و عـقـول نـاقـص مـا            عـلـی عـلـیِ خـدا و خـدا خـدای عـلی

زمان جنگ ندارد رقیب و وقـت دعا            تمام خـلـق شـود مـسـتِ ربّـنـای علی

صدای کیست چنین خوش شکفته در معراج؟            خدا مکالـمه کرده‌ست با صدای عـلی

بهشت لطف نـدارد بدون نـوکـری‌اش            زمین چه جای قشنگی‌ست در هوای علی

بیا و خاک نجف را بکش به چشمانت            که کعبه سجده نماید به خاک پای علی

جهان به چـشـم نـدیـده ولی اگر داری            بیا نـمـونه بیـاور یکی به جـای عـلـی

بگو که جانِ دو عالم چه ارزشی دارد؟            چرا که حضرت زهرا شده فدای علی

به وصله‌وصلۀ پیراهنش که وصل شده‌ست            ستون عـرش به جانِ نخ عـبـای علی

مـن و تـمــامـی اولاد و جــدّ و آبــادم            فدای حـیدر و زهـرا و بچه‌های عـلی

فرج؛ گشایش کار است، العجل یارب            به دست‌های کریم و گـره‌گـشای علی

پیمبر با خودش آورده برهان‌ عیانش را            ببین آورده بهر حق به میدان خاندانش را

بلی آن خـانـدانی که طُـفـیلِ هـستی آن‌ها            خدا هم خلق فرموده زمینش را، زمانش را

به جز حیدر کسی نفْس پیمبر بود؟! هرگز نه            همه دیدند آورده نبی با خویش جانش را

فرود آید دو صد تیر بلا بر جان اعدایش            اگر حیدر فقط خم سازد ابروی کمانش را

نماند بر بسیط خاک، گردی از سپاه خصم            به نفرین‌ گر بچرخاند فقط یک دم زبانش را

نه تنها قوم نجران، عالَمی بر باد خواهد رفت            اگر یک دم امـیـن الله بردارد امـانش را

جان و دلم به کار تو گرم است یاعلی            چـشمم به انتـظار تو گرم است یاعلی

خـورشـید با تـمامی خـورشـید بودنش            در گـردش مـدار تو گرم است یا علی

هر کس دم از عدالت و انصاف می‌‍زند            پشتش به ذوالفقار تو گرم است یاعلی

سر می‌زنی به مردم دل‌خسته و هنوز            نان‌های کوله‌بار تو، گرم است یا علی

هر گوشه‌ای که انجمن شاعران به‌پاست            با شعـر شهـریار تو گرم است یا عـلی

آتـشفـشـان سـیـنـۀ سـلـمـان و قـنـبـرت            از عـشق آشکـار تو گرم است یا علی

نـیـمـه‌شـبـان سـوز و گـداز کـمـیـل‌هـا            با چشم اشک‌بـار تو گرم است یا علی

با رمز یاعلی چه شهـیدان که سوختند            بـازار لالـه‌زار تو گـرم اسـت یا عـلی

آغوش باز می‌کنم ای عشق! وقت مرگ            قـول تو و قـرار تو گـرم است یا علی

بیا ای دست‌هایت، روز و شب خیبرگشا حیدر!            زمان رزم آمد، باز تا مـیدان بیا حـیدر

به افسون نگاهی، بشکن این جادوی دَرهم را            گره واکن به لبخند از میان کار ما، حیدر

سوار اسب شو، ای پهلوانی مرد مرحب‌کش            بتاز و ذوالفقارت را برآور، مرحبا حیدر!

زمین و آسمان در انتظارت مانده تا لَختی            قدم در صحنه بگذاری و برداری لوا، حیدر!

بیا در هم بکوب افسون امروز جمل‌ها را            بیا ای جـذبهٔ نامت، نشان هـل‌اتی حیدر

بیا و جمع کن آشوب نسل نهـروانی را            بیا کرار بی‌تکرار! هان! یا مرتضی حیدر!

در خیبر به مویی بسته اینک، دست بالا کُن!            بکَن دیوارها را، ای شه خیبرگشا حیدر!

فغان کودکان رفته‌ست از صهیون به نُه‌گردون            حصار هفت‌دژ را بشکن و وا کن سرا، حیدر

ببین فرعونیان را پشت سر؛ از نیل غم رد شو            زمان تنگ است یا مولا! ببر بالا عصا حیدر!

ببر بالا عصا و چرخشی ده ذوالفقارت را            که بانگ «ما رَمَیتَ» اوج گیرد در فضا حیدر

ببر بالا عصا تا خواب حیفا را بیاشوبد            طنین ذوالفقارت از زمین و از هوا حیدر

ببر بالا عصا تا موشک خیبر، به هم ریزد            شب سرمستی خاخام‌های خام را حیدر

ببر بالا عصا تا کـودکان قدس با شادی            یک‌امشب را رها باشند از داغ و عزا حیدر

ببر بالا عصا تا لشکر احزاب با خشمت            جگـر پاره کـند از ابـتدا تا انتهـا حیدر!

ببر بالا عصا! ای تیغ محراب دو ابرویت            علاج داغ‌ها حیدر؛ دوای دردها حیدر!

گلستان است بر بستان ایمان، آتش شیطان            نخواهد گشت ایران هرگز از این شعله‌ها ویران

به غیر از اهتزاز و اوج و عزت نیست تقدیرش            که با دست اباالفضل ایستاده پرچم ایران

ندارد حزن و بیمی مؤمن از دیروز و از فردا            که خوانده «اَنتُمُ الاَعلَون» را هر روز در قرآن

حسین است و یقین و شور «بسم الله مجریٰها»            چرا باید گریزد کشتی این مردم از طوفان؟

به خون بسته‌ست با دلدار عهد از کربلا این قوم            ندارد -آن‌که سر داده‌ست و جان داده‌ست- بیم از نان

رشید و تنگسیری هست و حاجی‌زاده و همّت            پُر است از پهلوان تا هست این خاک جوان‌مردان

به غیر از قعر در آب و قبر از خاکش نخواهی دید            اگر باور نداری باز هم این گوی و این میدان

این صحنه‌های غیرت بی‌انتهای ماست            پایـان ما نه، بلکه تازه ابـتدای ماست

عمری اگر "یا لَیْتَنا کُنّا مَعَک" گـفتیم            امروز ایران مقـدّس، کـربلای ماست

مـا در پـنـاه چـادر خـاکـی زهـرائـیـم            مادر دعاگوی تمام لحـظه‌های ماست

هرگـز عَـلـَم از دست ایرانی نمی‌افتد            وقتی که عباس دلاور مقـتدای ماست

ای دشمنان! ایران سرای شیرمردان است            خونی که می‌ریزید، تضمین بقای ماست

با رمز" یا حیدر" ز دنیا محو می‌گردید            این اسم اعظم تا ابد مشکل‌گشای ماست

دنـیـا بـبـیـنـد اقــتـدار حـیـدریــون را            این وعدۀ "اِن تَنصروا الله" خدای ماست

خیبریون! "یا علی" گوئید؛ جنگی دیگر است            آخرِ این جنگِ با کفّار، فتح خیبر است

مـردم رزمـندۀ ما! شهر را سنگر کـنید            این خیابان، کوچه‌ها و مسجد ما سنگر است

نَفْس می‌گوید چرا باید به‌پا خیزی، ولی            دشمنی با نفْس خودکن، این جهادِ اکبر است

در نبردی بی‌امان سرگرم این پیکار باش            اوّلِ این ره بدان ما را نبـرد آخـر است

ای مسلمان! نعره‌های "یا علی" از دل برآر            هر صدای حیدری‌ات لرزه بر هر کافر است

افــتــخــار مـــردم آزادۀ دنــیــا شــدیــد            افتخار این سعادت بر شما از حیدر است

سوخت هر موشکی فریاد "یا حیدر" بُوَد            این کـلام پـاسـداران دلـیـر رهـبر است

قـاتل سیّـد عـلی را ما به ذلّت می‌کـشیم            گرچه ما را در غم او دیده‌ای از خون تر است

کی هراس از دشمنان این وطن داریم ما            تا امام غـایب ما یاور این کـشور است

ای «وفایی» مردم ما، کشور ما، از ازل            تا ابد مدیـون خـونِ لاله‌های پرپر است

چند سالی هست ( از سال ۱۳۹۴ ) در اقدامی غیر علمی و مغایر روایات معتبر روز ۲۰ ذیحجه را به عنوان سالروز ولادت امام کاظم علیه السلام معرفی کرده اند که صحیح نمی‌باشدِ از آنجائی‌که یکی از اصلی‌ترین رسالت نوکری ما در آستان وصال مبارزه با بدعت ها و تحریفات است ما از بارگذاری اشعار در این ایام خوداری کرده و انشالله در تاریخ معتبر اشعار ولادت امام کاظم علیه السلام تقدیم شما بزرگواران خواهد شد!!

برای مشاهده مقاله علمی تعیین روز صحیح ولادت امام کاظم علیه السلام به قسمت روایات تاریخی همین سایت مراجعه کرده و یا در همین جا کلیک فرمائید.

نه در کاخ و نه در حجره نه پشت میزها گم بود            علی با کفش‌های وصله‌دارش بین مردم بود

کسی که جلوۀ اخـم خداوند است اخم او            بروی مستمندان صورتش غرق تبسم بود

زره بی پشت می‌پوشید در میدان جنگ اما            زره شب‌ها به پشتش کیسۀ خرما و گندم بود

به بیت‌المال برگرداند مال مفت‌خورها را            اگر پای زنان خلخال اگر بر اسبشان سُم بود

علی آن آیت الهی که در چشم خدابینش            زن مکارۀ دنیا شـبیه خوک و کژدم بود

عـلی حاکم شد و تنها برای آهن داغش،            مـیـان سـایـرین اقـوام را حـق تـقدم بود

علی را کم کنی از دین چه می‌ماند که دین بی‌او            چنان شیر بدون اشکم و بی‌یال و بی‌دم بود

بگو با کورها و با کران غیر از ولای او            کدامین نعمتش منظور اتممتُ علیکم بود؟

شما گرد و غباری در بیابان عدم بودید            خدا با صوت او در طور مشغول تکلم بود

به شأنش آیه‌های هل‌آتی می‌آمد از قرآن            شما هم شأنتان قبر و تکاثر بود و زُرتُم بود

شما اشترچران بودید و فرزند ابوطالب            میان عـرشیان سرگرم تعـلیم و تعلم بود

یکی در غار با پیغمبر اما زهره ترکانده            علی در زیر تیغ چل نفر در خواب چندم بود

به ذکر یا علی آرام نوح از عرشۀ کشتی            نظر می‌کرد و دنیا با عذابش در تلاطم بود

همو که در رکوعش عرشیان سائل شدند آری            همو که در نمازش تیرها در پای او گم بود

علی با دست خود علامه را کوثر تعارف کرد            و خصمش در جمل بر پشکلی گرم تیمم بود

فضیلت‌های او بغض نمک نشناس‌ها می‌شد            همان بغضی که صبحی تیغ شد یک روز هیزم بود

شبی در خواب دیدم قنبرش بین بهشتی‌ها            تو گویی قرص ماه کاملی در بین انجم بود

تمام دین همان انگور حک روی ضریح اوست            که از ظهر غدیر این خوشۀ مستانه در خم بود